-
Η σιωπή μας είναι τραύμα πια.
(Να μην σωπάσεις ποτέ, Νατάσσα, ποτέ.)
Photo by me.
-
Έλα να πάμε μια μέρα μαζί σε μια συναυλία της Νατάσσας.
Να σου τραγουδήσει όλα αυτά που φοβάμαι να σου πω.
Αλλά και όλα αυτά που φωνάζω κάθε μέρα.
Που φωνάζω στους δρόμους. Στο σπίτι. Στη δουλειά.
Να σου μιλήσει για το δίκιο, τον έρωτα, την ομορφιά, αλλά και την μελαγχολία.
Έλα να πάμε μαζί στη Μποφίλιου.
{photo by me}
-
«Κοίτα με να φλέγομαι.»
Photo by me.
-
Πόσο πονά ο ενικός,
όταν χρόνια μιλούσα για δύο!
Είναι πολύς ο καιρός
και βαρύ το φορτίο…
Πώς μου το κάνεις αυτό;!
με το “ένα” που μου ‘χεις χρεώσει;
Απ’ το “εμείς” στο “εγώ”
ανελέητη πτώση.
-Ενικός, Παυλίνα Βουλγαράκη.
-
modern greece has nothing to do with academia, aesthetics, nice views and holidays. modern greece is slowly going back to fascism, and is a violent and dangerous place.
please share and stay informed.
(source: @foten.tatsen on instagram)
-
«Το φαγητό ήταν κοτόπουλο με ρύζι. Εσύ γύρισες από την δουλειά, κουρασμένος. Εβαλες στο σιδερένιο σου πιάτο λίγο φαγητό, και έκατσες στον καναπέ για να φας. Εκεί ήμουν και εγώ και κάποιος έπρεπε να με προσέχει. Έκατσες και με κοιτούσες που έπαιζα. Εγώ ήμουν χαρούμενη γιατί απλά ήσουν εκεί. Και μου έδινες σημασία, τι άλλο θα ήθελε ένα παιδί άλλωστε. Εκεί πάνω στο παιχνίδι μου ήθελε να σε εντυπωσιάσω. Και σου είπα «μπαμπά δες.» Και αυθόρμητα έκανα μια τούμπα, έναν “τροχό” όπως το λέγαμε εμείς τα παιδιά. Και τα πόδια μου χτύπησαν το σιδερένιο σου πιάτο. Το μισό φαγητό σκορπιστηκε στο πάτωμα, και το πιάτο απέκτησε ένα βαθούλωμα.
Νευριάσες. Το είδα στα μάτια σου.
Τα μάτια μου από την άλλη δάκρυσαν. Με κοίταξες και ηρέμησες.
Παιδί ήμουν άλλωστε, ήθελα να παίξω. Ήμουν παιδί και με αγαπούσες πολύ για να θυμώσεις με κάτι τέτοιο.
Και εγώ σε αγαπούσα πολύ, και ήξερες ότι θα με πληγώνες αν φωνάζες.
Βέβαια, μεγάλωσα, εσύ έφυγες, και έφυγε και η αγάπη σου.
Ή αγάπη μου όμως έμεινε, μαζί με εκείνο το βαθουλωμα στο σιδερένιο σου πιάτο.»
Μελαγχολικό πρωινό και σήμερα.
-
"Απολαύσεις.
Το πρωί το πρώτο βλέμμα απ'το παράθυρο.
Το βιβλίο το παλιό που ξαναβρίσκεις.
Πρόσωπα ενθουσιασμένα.
Χιόνι, η αλλαγή των εποχών.
Η εφημερίδα,
το σκυλί.
η Διαλεχτική.
Μπάνιο, κολύμπι,
παλιά μουσική.
Άνετα παππούτσια.
Κατανόηση.
Νέα μουσική.
Γράψιμο, φυτά,
ταξίδια,
τραγούδια.
Και να είσαι καλός με όλους."– Μπέρτολτ Μπρεχτ. Απολαύσεις.
-
Αυτό το γκρίζο της χρώμα
είναι μονάχα η βιτρίνα
γιατί δεν ξέφτισε ακόμα
η ομορφιά στην Αθήνα.✨
-
"Μεταμφιεζόμαστε γιατί αποδεχόμαστε την αμφισημία των προθέσεων μας. Όταν αφαιρούμε το προσωπείο και το τοποθετήσουμε αντίκρυ μας, αρχίζουμε την αναγνώριση της ταυτότητας μας, ή καλύτερα, των αντιφάσεων μας, και οδηγούμαστε στην κάθαρση."– Ζωή Σαμαρά. Πρόλογος του θεατρικού έργου “ Το παιχνίδι του έρωτα και της τύχης.”
-
Ήταν η πρώτη πορεία που είχα πάει,φοβόμουν πολύ
Υπήρχε πολύ κόσμος σχεδόν δεν μπορούσες να πάρεις ανάσα και φώναζαν συνθήματα
Εκείνος με κοίταξε με ένα χαμόγελο «άμα φοβηθείς κρατά μου το χέρι»
-
Τζούλια: Έτσι νόμιζα πριν αλλά δεν το πιστεύω πια! Όχι, ο υπηρέτης είναι υπηρέτης…
Ζαν: Και η πόρνη, πόρνη!
-Δεσποινίς Τζούλια, Στρίντμπεργκ.
-
“Σοῦ εἶπα: - Λύγισα. Και εἶπες: - Μη θλίβεσαι. Ἀπογοητεύσου ἥσυχα. Ἤρεμα δέξου να κοιτᾷς σταματημένο το ρολόι.”
— Κική Δημουλά “Διάλογος ανάμεσα σε εμένα και εμένα”
Σταμάτησε ο χρόνος.
-
"Κάποτε θα σταματήσω να τρέμω στην σκέψη της εικόνας σου, στο άκουσμα του ονόματος σου.
Θα σταματήσω να κλαίω επειδή μου λείπεις, επειδή δεν θα σε ξαναδώ, επειδή δεν σε ενδιαφέρω όσο με ενδιαφέρεις εσύ.
Κάποτε θα σταματήσω να πονάω στο κάθε άγγιγμα σου, στην κάθε αγκαλιά, στην κάθε σου λέξη.
Προς το παρόν όμως,
δεν μπορώ να σταματήσω να τρέμω στο άκουσμα του ονόματος σου γιατί είναι το μόνο που σκέφτομαι.
Δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω επειδή μου λείπεις αφάνταστα, επειδή φοβάμαι πως δεν θα σε ξαναδώ, επειδή πιστεύω πως το κάθε “Σε αγαπώ” σου δεν φτάνει ποτέ το δικό μου.
Δεν μπορώ να σταματήσω να πονάω όταν με αγγίζεις, γιατί αυτό θέλω μόνο.
Όταν με παίρνεις αγκαλιά, γιατί μόνο αυτήν έχω ανάγκη, μόνο αυτή με γεμίζει. Η “αγκαλιά μου”.
Όταν μου μιλάς με λέξεις που ταιριάζουν τέλεια ώστε να απαλύνουν τον πόνο μου, γιατί μόνο εσύ ξέρεις πως να με ξεγελάς με τα λόγια σου.
Οπότε, αγάπα με.
Σε έχω ανάγκη."– Ανοιξή.
-
«Ο Λόγος καμία φορά είναι καταφυγή επειδή δεν μπορούμε να αντέξουμε το συναίσθημα.»
-Μιχαήλ Μαρμαρινός
-
«Η παιδική σας ηλικία είναι ζωντανή μέσα σας. Είναι κομμάτι σας, ζωντανή, μιλάτε με μαζί της. Και αν δεν μιλάτε να ανησυχείτε.»
-Ο Καθηγητής μου στη σχολή.
